Na afscheid te hebben genomen van onze gids en chauffeur gingen we op weg naar de grens van Uzbekistan. Daar kregen we weer te maken met de gebruikelijke bureaucratie, maar dat raak je aan gewend. De passagiers moesten wachten in de brandende hitte tot de auto’s verder mochten. Vervolgens mocht team 1 bij de volgende poort direct door, terwijl team 2 een lange tijd moest wachten. Bij de controle van de auto hadden we geluk dat de grenscontroleur de auto’s geweldig vond. Hij pakte een lege sherrycan en niet de gevulde die we anders hadden moeten inleveren.

Na de grens zijn we ff gestopt voor een cup-a-soup om een uur later onze weg te vervolgen en te ontdekken dat er nog een post was. Vervolgens zijn we naar Bukhara gereden. Een paar locals vertelden ons dat we naar het oude centrum moesten gaan. Daar zagen we uiteraard weer andere teams. Een Engelse taxi trok onze aandacht en hierin reed een Amerikaan met een paar jongeren. Een jongere voor het navigeren, een met 2 weken Russische taalcursus en een monteurtje dat de olie kon peilen. De taxi was gekocht via ebay en het bleek toen ze Iran uitgingen dat deze gestolen was, waarna de Iraanse grenscontroleur ze zo snel mogelijk het land uit wilde hebben.

Op de bazaar hoorden we van een restaurant met dakterras met schitterend panorama van de stad. Inderdaad was het mooi om te eten en al de lichtjes in de stad te bewonderen. Na het eten vroeg de ober waar we gingen slapen. Hij moest lachen om ons voorstel om op het dakterras te slapen, maar uiteindelijk mocht het en kregen we ‘s ochtends ook nog een ontbijtje. De zonsopgang hebben we gemist, maar we konden inderdaad de hele stad zien.

Na het bekijken van Bukhara toch maar eens richting Samarqand gegaan. De nodige uitwijk maneuvers waren nodig om de diepe kuilen in de weg te ontwijken. In Samarqand aangekomen hadden we dringend behoefte aan een internetverbinding om contact te zoeken met onze contactpersoon. Als snel kwamen we een gezellig jong Engels stel tegen dat hier al een tijdje was. Even snel het internet gecheckt, waarna ze ons naar een mooi hostel leiden. Achter de poort stond er uiteraard weer een prachtige auto met stickers van de mongolrally. We gingen zitten en kregen direct een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Alle nationaliteiten waren vertegenwoordigd en we hadden een superavond, dus het werd weer een latertje.

‘s Avond als laatste erin betekent ‘s morgens als laatste uit bed. Ff snel douchen en een ontbijtje nuttigen. Tijdens het bekijken van Samarqand viel ons op dat alle bezienswaardigheden in Uzbekistan op elkaar lijken. We gingen dus ook niet 65 keer zoveel betalen als een Uzbeek om de zoveelste Moskee te bewonderen. In de middag kon er in de hitte weer gereden worden. Uiteraard weer goed het stuur vast houden, maar sommige stukken waren zeer prettig te rijden.

Net voor het echt donker werd bereikten we Tashkent, waarna we zochten naar het station om af te spreken met onze reisleider, maar dit station was niet te vinden. Enkel de spoorlijnen volgen hielp niet, waarschijnlijk is het een klein gebouwtje. Bij een groot hotel gebeld en daar kon de reisleider wel komen. Het gebruikelijk “ik wil meer geld” genegeerd en na een uurtje onderhandelen werden we naar ons hostel ver buiten het centrum gebracht. Alle restaurant waren we gesloten, dus we konden rond middernacht nog ff eten in restaurant Instanbul. De eigenaar wilde met ons naar een discobar, waar we tot diep in de nacht zijn we maar even goed zijn doorgezakt.

De volgende ochtend met een kater wakker geworden en uitgecheckt. We hebben diverse grote hotels en banken bezocht om eindelijk eens wat dollars te kunnen cashen. Visa is duidelijk meer gebruikelijk in Uzbekistan dan Mastercard en Maestro. Vervolgens in een supermarket flink ingeslagen voor de doortocht door Kazachstan. Uit de Lonely Planet een leuk hostel gekozen om de nacht door te brengen. Hier was ook een Hollander die op zijn dieselmotor rond reed, waarvan we vele verhalen te horen kregen. We moesten stil zijn, iedereen sliep, want de eigenaar werd de volgende ochtend 55 jaar. Nog even gegeten in restaurant Instanbul en toch maar gaan slapen. De ochtend was een drukte van belang, maar gewoon doorslapen. Het ontbijt was iets anders dan verwacht een grote tafel vol eten en een zangeres met een 2 zinnen repertoire. Vandaag gaan we dan eindelijk eens proberen de Kazachstaanse grens overtekomen voor de lange tocht richting Rusland. Dan zullen we onze spieren eens goed testen om het stuur recht te houden.