Aangekomen in de haven van Turkmenbashi dachten we snel weer voet op vaste bodem te zetten. Maar helaas: de autoriteiten lieten ons nog zo’n 4 uur wachten voordat we het douane-systeem in konden duiken. De Turkmeense mentaliteit werd ons al snel duidelijk: het draait om geld en de papierwinkel is volop draaiende. Vijf uur later, 100 USD per persoon lichter en 10 bonnetjes met stempels en krabbels rijker stonden we eindelijk in Turkmenistan.

De route die we volgden naar de hoofdstad, Ashgabat, leidde ons door de hete Kharakorum woestijn. De invloeden van het huidige staatshoofd zijn duidelijk zichtbaar in het straatbeeld. Grote pamfletten en kunstwerken geweid aan het staatshoofd geven een dictatoriaal karakter aan het land. Erg prettig is met name het tanken: voor nog geen 5 USD vul je je tank volledig af.

De hoofdstad Ashgabat is het volgende hoogtepunt. Een uit wit marmer opgetrokken stad, midden in de woestijn. Groene parkjes met reuzachtige fontijn partijen de stad een rijk karakter. Maar ondertussen voel je je niet op je gemak in het land: zo zijn we verplicht vergezeld te worden door een gids en ‘s avonds kun je vanwege de avondklok de straat niet op.

Het bereiken van de grens met Oezbekistan gaf dan ook een grote opluchting: eindelijk de kunstmatig opgezette “dierentuin” uit; waarin het leven van regels aan elkaar hangt. Lang leve de vrijheid in Oezbekistan