Precies volgens schema kwamen we 29 juli aan in de hoofdstad van Azerbaijan, Baku. Een moderne havenstad aan de Kaspische zee. Een heel verschil met het binnenland. Ongeveer 25 % van de wereld olievoorraad wordt uit de Kaspische zee gepompt en via o.a. Baku vervoerd naar Rusland.

De dag erop zijn we naar de plaats in de haven gereden waar we per boot zouden vertrekken naar Turkmenbashi, Turkmenistan. Zoals gebruikelijk hier probeerde de kaartjesverkoper ons eerst flink een poot uit te draaien. Nadat we ze hadden duidelijk gemaakt dat we een stel arme studenten zijn en niet zoveel dollars bij ons hadden, kregen we de kaartjes voor wat minder en konden we de rest van de dag wachten op het vertrek.

Het bleek dat de boot, een gigantische Russische olietanker, wat problemen had met de motor, waardoor we rond middernacht zijn vertrokken uit Baku. Nadat we de volgende ochtend in onze hut wakker werden zagen we het vaste land van, naar wij dachten Turkmenistan, liggen. Later bleek dat de bergen op de achtergrond die van Azerbaijan waren. De bemanning van de boot maakte ons duidelijk dat door de storm die er op dat moment woede de boot niet verder kon varen waardoor de ankers waren uitgegooid en de boot stil lag. Ze dachten dat het nog zo’n 2 dagen zou gaan duren voordat de boot verder kon richting Turkmenistan. In plaats van de ‘normale’ 14 uur durende overtocht hebben we uiteindelijke 4 dagen rond gedobberd op de Kaspische zee!

Aan boord van het het schip viel niks te beleven. Daarnaast waren de hutten en met name het toilet ontzettend smerig. We zaten te bedenken of het wellicht haalbaar was om het stuk naar het vaste land van Azerbaijan af te zwemmen. Aan boord zaten ook 3 Amerikanen van de Mongolrally. Uiteindelijke hebben we ons de 4 dagen behoorlijk vermaakt met het spelen van Risk, schaken en heel veel domme gesprekken over met name eten. Het rantsoen wat we voor de trip door Mongolie hadden ingeslaan was zo goed als op toen we eindelijk Turkmenistan hadden bereikt.