Calais – Keulen – Frankfurt

Klaar maken voor een lange nacht want op de Belgische en Duitse snelwegen kan doorgereden worden; althans de comfortable max van team 1 ligt nog altijd op 100 km/h. “Kun’n jullie nie doarrie’n !?” gaat regelmatig over de walkietalkies. Tegen middernacht mogen we nog even genieten van de Nederlandse snelweg om daarna via Keulen naar Frankfurt af te reizen. De bijrijders hebben als nachtegaaltjes kunnen slapen onder het genot van het gebrom van de Suzuki. De rijders genoten van de luciferstokjes tussen de oogleden en een nachtelijke muziekje op de achtergrond. De auto’s rijden nog als we aankomen in Frankfurt. Klaar voor de publiekswissel: er kan gewisseld worden om 3.00 uur en er kan genoten worden van een prachtige zonsopkomst.

Frankfurt – Wenen- Budapest

... en nog steeds zijn we Duitsland niet uit. De Duitse Autobahn rijdt nog als een strijkplank waar we nog even van kunnen genieten. Na Duitsland eindelijk doorgereden te zijn, passeren we Wenen. Inmiddels hebben we al 2000 km op de teller en het Oostblok ligt eindelijk aan onze voeten. Het gevoel om op krakkemigge wegen, zonder vangrail gaten te ontwijken komt steeds meer in ons op. Mongolia here we come!!! .... Maar eerst nog 10.000 km te gaan. De ogen begonnen bij iedereen dicht te vallen en het werd tijd om een slaapplaats op te zoeken. Nog even de laatste etappe doortrekken (“nu we toch bezig zijn”) tot onder Budapest. In het stadje Kecskemet genieten we van een “koningsmaaltijd”: geen tankstation voedsel maar gewoon aardappelen met vlees. De eerste gedachte is vervolgens: Slapen! Op een braakliggend terreintje net buiten het stadje gooien we, letterlijk, onze Decathlon-Quecha tenten op... eindelijk slapen.